华语作文 【3】 充满精彩的一天

    在我们还未踏入学校之前，我们都已经知道了一个星期里有七天。为何呢？因为我们可以透过不同的方式来到获取这一切的资讯，有的时候，我们是透过父母的教导；有的时候，我们是透过一些视频来到学习。而我呢，我是透过父母的教导之下，我才知道这一些。

    然而，我今天要和大家分享的，并不是有关于进入学校所需要学习的一切。而是今天这个题目，《充满精彩的一天》。当提到这个题目的时候，有不少人会认为说，这是一道非常容易的题目，而且若要写出来的话，也可以很容易地描述出来。

    是的，这是一句没有错的话，因为这个题目实在太简单了，而且也很容易地把它给描写出来。可是，我今天要写的就是，关于我个人或家人所度过最充满精彩的一天。那么，对于我来说，最令我充满精彩的一天，那就是星期天。为何？我将会一一把解说分享在下一段。

    首先，我想要表达的是，由于星期天是一个大家享有休假的一天，那么我很自然地就会睡到很迟才起来。同时，我的房间又靠近窗口，所以我非常享受天然空调的那种感觉，实在是太美妙了。另外，当我在这一天睡到日上三竿的时候，都没人去强迫我早点醒来，这真是一种一级棒的享受啊！

    其实，星期天的心情就犹如轻松的乐曲，而且节奏也来得特别轻快。为何？因为我早六天前就把自己该做的事情，已经速战速决地给完成了。所以到了星期天，我就可以很尽情地去享受我自己的时间。甚至是我要怎样去规划我的行程，也没人去理会我。那么，我会趁这个美丽的日子，尽可能约朋友一起出来，喝茶聊天、一起切磋棋艺等等，甚至有些时候，我们还会一起去打桌球以及一起去唱歌。

    第二，家里也会在今天顿时热闹起来。由于父亲是一位热爱打麻将的人，所以在星期天，一定会邀约自己的弟弟一同来到切搓麻将。而且每一次当他们在切搓麻将的时候，讲话的音量是特别大声。为何呢？因为我父亲本是一个客家人，所以每当客家人讲话的时候，音量是带有吵架类似的，所以整间屋子几乎都可以随着他们的声音搞到热闹起来。

    除此之外，母亲也会趁这个美丽的日子，与我的婶婶一起来到研究厨艺。为何我婶婶会那么得空呢？正如我上一段所描述的，我父亲与他的弟弟正在切搓麻将的当时，所以就留下了他们的妻子。因此，我的母亲也可以趁此机会，与我的婶婶透过厨艺彼此交流，以促进我们一家人的感情。由于我比较注重家庭观，而且拥有很浓厚的中华文化习俗。因此，我每个星期日都不会在外面吃晚餐，反而会回来与家人一起共进晚餐。为什么？因为很难得有一天可以与自己的亲戚一起聚集，而且又可以共享天伦之乐，这真是一件非常难得的事情啊！

    总的来说，星期天就是我或我的家人所充满精彩的一天。因此，我怎能不爱，这美丽又可爱的星期天呢？然而，也许很多人认为，星期天并不是自己认为最充满精彩的一天。那么，你就得想想，哪一天才是你认为最充满精彩的一天呢？正所谓：人生流流长，无论环境如何，你都要往正面的方向去看待，那么你就会认为说，每个星期都是充满精彩的一天。

KARANGAN MELAYU 2 【PERKARA YANG MENYESAL DALAM KEHIDUPAN SAYA】

       “Apabila anda melalui jambatan ini dan mengimbas kembali peristiwa yang berlaku di sini, apakah perasaan anda pada ketika itu?” Semasa saya mengingatkan perkataan ini, air mata saya akan keluar dan hati saya berasa kesal. Kenapa? Sebab saya telah melakukan sesuatu yang sangat kesal dan hal ini menyebabkan kehilangan isteri yang saya cintai. Oleh itu, apabila saya mengingatkan perkara ini, saya akan berasa sakit hati.

       Cerita ini berlaku pada tiga tahun yang lalu. Pada ketika itu, saya baru saja lulus dalam pengajian PDRM. Saya juga berasa bertuah kerana saya boleh berkhidmat di `balai polis yang berdekat dengan rumah saya dan berpangkat ASP. Pada tahun yang sama, saya juga telah berkhawin dengan teman wanita yang saya cintai selama empat tahun. Hal ini boleh dinyatakan adalah dirahmati oleh Tuhan.

       Setelah berkhidmat di balai selama tiga bulan, saya telah menaik pangkat menjadi DSP. Selain itu, pegawai atas saya mencadang saya bertukar tempat kerja dan memasuki pasukan gerak khas di Ibu Pejabat Bukit Aman. Bukan itu sahaja, kalau berkhidmat di sana, saya dapat menjadi anak buah kepada cikgu saya, iaitu Dato Helmi. Beliau adalah berpangkat SAC dan komander dalam unit gerak khas ini.

       Selepas berbincang dengan isteri saya tentang hal ini, kita telah mengambil tindakan berpindah ke Kuala Lumpur dan saya juga telah berjaya memasuki unit gerak khas yang di bawah pimpinan Dato Helmi. Apabila saya memasuki unit ini pada hari yang pertama, saya mendapat tahu bahawa anak Dato Helmi adalah pegawai saya dan berpangkat Superintendent. Namanya Jeffri dan muda dari saya tiga tahun. Namun, saya tidak cemburu atas kejayaan beliau. Hal ini demikian kerana Tuan Jeffri menghabiskan pengajian di PDRM lebih awal dari saya. Pada masa yang sama, beliau menyiasat kes-kes yang besar dari saya dan menyelesaikan siasatan dengan sekelip mata sahaja.

       Masa berlalu begitu cepat. Saya telah berkhidmat di unit ini selama tiga tahun. Pada masa yang sama, pangkat saya telah menaik menjadi ACP manakala Tuan Jeffri telah menggantikan Dato Helmi dan menjadi komander unit gerak khas, serta menaik pangkat menjadi SAC. Ini boleh dinyatakan adalah sesuatu yang gembira dan bangga. Saya berasa bertuah kerana dapat memasuki satu unit polis yang hebat.

       Pada suatu hari, apabila isteri saya sedang membuat kerja di rumah. Tiba-tiba, dia pengsan di rumah. Kebetulan jiran saya melalui rumah saya dan menampak kejadian ini. Dia terus menghantar isteri saya ke hospital dan terus menelefon saya menceritakan kejadian ini berlaku. Selepas habis kerja saya, saya terus pergi ke hospital.

       Doktor memberitahu saya bahawa isteri saya tidak apa, tetapi dia telah menghidap penyakit kancer hati dan ini adalah penggal terakhir. Semasa saya mendengar berita ini, saya berasa sakit hati dan emosi saya semakin menurun. Saya terus tanya doktor, adakah penyakit ini dapat dirawati. Malah, doktor berrjawab bahawa penyakit ini tidak dapat dirawati dan hanya boleh makan ubat untuk menghalang penyakit ini meneruskan menjadi semakin teruk. Apabila saya mendengar jawapan dari doktor, perassan saya terus menjadi mendung. Lagipun, saya tidak tahu bagaimana menceritakan kepada isteri saya.

       Selepas menenangkan hati saya, saya bercerita secara terus terang kepada isteri saya. Apabila isteri saya mendengar berita ini, perasaan dia sama dengan saya. Tetapi dia terus menghiburkan hati saya dan memberitahu saya bahawa dia akan berani menghadap penyakit ini. Apabila saya mendengar apa yang dikatakan oleh isteri saya, hati saya terus menjadi selesa dan perassan saya telah mula keluar matahari.

       Pada suatu pagi selepas tiga bulan kemudian, saya seperti biasa pergi bekerja dan isteri saya berada di rumah. Semasa saya sampai di pejabat, saya telah diberitahu oleh Tuan Jeffri bahawa Ketua Polis Negeri akan mengadakan mesyuarat agung pada pagi hari ini. Oleh itu, saya mesti bersiap sedia kerana saya adalah orang yang bertanggungjawab dalam mengawal komputer.

       Sebelum mesyuarat bermula, isteri saya menelefon saya dan mengatakan bahawa dia ingin keluar membeli makanan. Selepas isteri saya mengatakan begitu, saya hanya mengingatkan dia supaya berhati hati di jalan raya dan menjaga keselamatan diri. Seterusnya, saya terus masuk ke bilik mesyuarat dan memadam bunyi telefon bimbit saya.

       Semasa mesyuarat sedang menjalankan, tiba-tiba DSP Kumar memasuki bilik mesyuarat mencari saya. Saya tanya dia apa telah berlaku kerana saya sedang mesyuarat. DSP Kumar mengatakan bahawa anak buah saya menemui satu mayat di bawah jambatan Jalan Bunga Mawar.

       Apabila saya mendengar berita ini, saya ingat perkara ini tidak akan menjadi. Namun demikian, saya terus meminta kebenaran dari Tuan Jeffri untuk keluar sekejap. Apabila Tuan Jeffri mengetahui perkara ini, beliau terus mengizinkan saya keluar.

       Apabila saya sampai di tempat kejadian dan nampak mayat itu, perasaan saya telah menjadi mendung. Kenapa? Sebab mayat itu adalah isteri kesayangan saya. Menurut saksi, semasa isteri saya sedang berjalan ke tempat makan. Tiba-tiba, dia berasa pening kepala dan terjatuh dari jambatan ini.

       Disebabkan hal ini berlaku, semua orang perkenalan saya semasa menjumpa saya dan terus tanya saya satu soalan, iaitu “Apabila anda melalui jambatan ini dan mengimbas kembali peristiwa yang berlaku di sini, apakah perasaan anda pada ketika itu?” Konklusinya, ini adalah perkara yang menyesal dalam kehidupan saya.